เมื่อใบไม้ร่วงหล่นจากต้น สายลมจะพัดพาไปทางใด

มีเพียงใบไม้ใบนั้นเท่านั้นที่รู้

แม้แต่ลำต้น ที่เคยสนิท ติดกันมา ก็ไม่อาจรู้ได้

เช่นเดียวกัน ใบไม้ ก็ไม่อาจรู้ ว่าต้นไม้จะเป็นเช่นไร เมื่อมันจากลา

มีเพียงต้นไม้เท่านั้นที่รู้ ..

และต้นไม้ เฝ้ารอคอยใบใหม่ที่จะงอกขึ้นในไม่ช้า

ทั้งๆที่รู้ดีว่า การจากลาจะมาถึงอีกครั้ง

และจะเหลือเพียงมันเท่านั้น

....อยู่ที่เดิม....

ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง

(หลง)คิดว่าตัวเองเป็นนักรอ(จังหวะ)ที่ดี..

มีความอดทนไม่สิ้นสุด

รอได้..คอยได้..นานแค่ไหนก็ได้

แต่ผลสุดท้ายก็ได้......แค่รอ

เมื่อ2 วันก่อน ตื่นเต้นตกใจมาก

เพราะจู่ๆที่หน้าก็มีตุ่มเล็กๆขึ้น แค่ตุ่มเดียวเท่านั้น

นับว่ามันเลือกจังหวะการขึ้นได้ดีมาก

เพราะไม่มีใครอื่นมาแย่งความเด่นจากมันได้เลย

คนที่กลุ้มกลับเป็นเรา

โชคดีที่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมามันแสดงตัวออกมาอย่างชัดเจนว่า

มันเป็นแค่ "สิว"

นึกขอบคุณมันอยู่บ้างเหมือนกันที่เฉลยให้รู้ทันใจพอควร

ไม่ได้ปล่อยให้เจ้าของพื้นที่กลุ้มอยู่นานนัก

แม้จะเป็นพื้นที่ ที่ไม่เคยมีสิวใดขึ้นมาก่อน

แต่เราก็ตัดสินใจว่าจะใช้เวลาอยู่กับมันอย่างสงบ "สักระยะ"

วันต่อมา สิวเม็ดน้อยก็โตเป็นสาวอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว

มันสุกตระหง่านเกินหน้าเกินตาอย่างเห็นได้ชัด

ใครเป็นสิวคงพอนึกออกว่ามันน่าบีบแค่ไหน

แต่ก็ต้องอดใจไว้ เพราะไม่อยากระเมิดสัญญาที่ให้ไว้แต่แรก

เอาไว้ให้ครบ "สักระยะ"ก่อนเถอะ!!!!!!

เย็นวันนั้นเอง สิวสาว ก็ขยายตัวอวบอิ่มขึ้นกว่าทีแรกซะอีก

เหมือนจะเป็นการท้าทายให้บีบอยู่กลายๆ

แต่เมื่อพิจารณาให้ดีด้วยสติแล้ว เห็นสมควรว่าพรุ่งนี้เช้าจะเป็นเวลาที่เจ้าสิวจะโตเต็มวัยพอดี

และเป็นช่วงเวลาที่ดี(มันส์)ที่สุดที่จะบีบมัน

เรานอนหลับไปด้วยความหวัง..

เช้านี้ ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ หลังจากอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันแล้ว

ขั้นตอนที่รอมานานก็มาถึงจนได้

สิวจ๋า..ลาก่อน เราร้องอยู่ในใจ

แต่ให้ตายเหอะ!!!!!! มันหายไป..

หายไปไหน????

เราสำรวจร่องรอยเดิมหาเบาะแสของมัน แต่ไม่พบ

สันนิษฐานว่า มันคงไหวตัวทัน และหลบหนีไปตั้งแต่ตอนที่เราหลับสนิท

ทิ้งไว้เพียงรอยแดงๆให้ข้องใจเล่นเท่านั้น

อุตส่ารอ

สรุปคืออดบีบเท่านั้นเอง

บางครั้งการอดเปรี้ยวไว้กินหวาน สุดท้ายก็ได้กินเปรี้ยวอยู่ดี

หรือบางทีอาจอดกิน

เพราะงั้นถ้ามีโอกาส กินซะเลยดีกว่าเนอะ

ป.ล.การไม่มีสิวเป็นลาภอันประเสริฐ แต่ถ้าเกิดมี ก็ขอบีบซะทีได้มะ

บ่อยครั้งที่การรอคอยกลายเป็นเรื่องไร้สาระ

ถ้าไม่มีระยะสิ้นสุด

แต่หลายคนก็เต็มใจที่จะใช้เวลาไปกับเรื่องไร้สาระนี้

บางทีการรอคอยก็อาจดีกว่า..การรู้ผลลัพท์ที่ไม่เท่ากับความสมหวัง

ซึ่งหมายความว่า....ไม่ต้องรออีกต่อไป

ป.ล.2 แกปล่อยให้เรารอ แล้วเบี้ยวซะงั้น นี่ถ้าจะเบี้ยวเพราะกะทำเซอร์ไพรซ์ ก็รีบทำเลย รออยู่นะ

เซอร์ไพรซ์น่ะ

เท้าซ้าย

edit @ 2006/08/17 19:14:25

edit @ 2006/08/17 19:15:38
edit @ 2006/08/18 08:44:32
edit @ 2006/08/18 08:44:54
edit @ 2006/08/18 09:13:55

เมื่อก่อน..

เคยคิดว่าตัวเองเป็นนก..

อิสระ..เสรี

บางที ก็บินไปตามแรงลม..

บางที ก็ตามแรงปีกของตัวเอง..

แต่ส่วนมากจะบินทวนลมซะมากกว่า..

เพราะเผลอนึกว่าตัวเองเป็นปลาซาลมอน

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่..

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกโป่งสวรรค์

ลอยต่ำ.. แล้วก็ลอยไปเรื่อยๆ

แล้วแต่คนถือเชือก..

ทุกวัน

เขาจะเติมก๊าซให้ฉัน

เขาอยากเห็นฉันลอยขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุด ..

สูง..เท่าทีสายตาของเขาจะชื่นชมและมองเห็นได้..

บางที

ฉันไม่อยากขึ้นไปสูงนัก ..

ฉันไม่ชอบตอนถูกเติมก๊าซ .. มันทำให้รู้สึกอึดอัด

และที่สำคัญ.. ฉันกลัวความสูง

เขาเคยบอกฉันว่า ..

ก๊าซพวกนี้อาจจะทำให้ฉันลอยขึ้นไปสูงเท่ากับที่ฉันเคยบินไปถึง

หรือบางทีอาจจะสูงกว่าซะอีก

นั่นเป็นเหตุผลเดียว .. ที่ทำให้ฉันยอมอดทนตอนถูกเติมก๊าซ

ฉันอยากขึ้นไปสัมผัสบรรยากาศนั้นอีกครั้ง .. กลิ่นของอิสระ

แม้จะในวิธีที่ต่างออกไป..

วันนี้

ฉันลอยสูงขึ้น

เชือกที่เคยละพื้นสั้นลง

ตัวฉันพองและอ้วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

จนกลัวว่าฉันอาจจะอ้วนเกินกว่าจะขึ้นไปถึงชุดนั้น

น่าแปลก..ที่ฉันลอยสูงขึ้นได้ทุกทีๆ

ที่แปลกกว่านั้น

ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะระเบิด และแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ก๊าซพวกนั้น อาจจะมากไปสำหรับฉัน

เขาอาจลืมคิดไป..

กว่าฉันจะไปจุดนั้น ฉันอาจแตกสลายซะก่อน ..

ป.ล. กรุณาอย่าเติมก๊าซให้ฉันอีก เพราะแค่แตะเบาๆฉันก็จะระเบิดอยู่แล้ว

เท้าซ้าย

edit @ 2006/07/27 13:11:44

edit @ 2006/08/18 08:46:29